Postais para a diáspora VII


Xa sei que co do dinosaurio moitos non me creeredes, ok
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=440088179431315&set=a.254098454696956.46388.254088681364600&type=1&theater

V de Vareada






Ata non fai moito as orixes dos peliqueiros, cigarróns e pantallas eran incertos, había teorías que falaban de ritos prehistóricos ou representacións de cobradores de impostos, pero un descubrimento recente por fin aporta luz a tanto misterio. Entre caixas de cartón e envolto en periódicos e bolsas de supermercado nunha esquina dun garaxe dunha casa no lugar de Arcucelos, investigadores, aproveitando o tempo libre que lles deixa o paro, atoparon e someteron a unha meticulosa investigación un manuscrito ilustrado dun historiador medieval practicamente descoñecido.



Este manuscrito firmado por Alan De Moure da un xiro a cultura e tradición entroidística galega. Nel narra a historia dun heroe anónimo, coñecido polos paisanos da época como V, "V de Vareada". Un home ou muller anónimo, o sexo é descoñecido, que despois de sufrir o asoballamento e humillacións dos estamentos dominantes na época adicouse  a percorrer as nosas terras mallando en señores feudais, fidalgos, cabaleiros, bispos e incluso monarcas. Alan De Moure conta que a fin de V foi incerta. Unha das teorías que expón sostén que puido morrer na queima dun castelo que un século despois serviría de inspiración para as "Revoltas Irmandiñas". A súa ousadía e burla cara o poder foi tal que exercía unha grande fascinación para o pobo incluso despois da súa desaparición. De Moure reproduce a única frase de V que quedou rexistrada para a posteridade e que viaxou de boca en boca entre as xentes da época  "Baixo esta máscara hai algo mais que carne e oso, baixo esta máscara hai uns ideais, arcebispo, e os ideais son a proba de lanzas." Despois da súa morte o poder puxo todo o seu empeño en borrar a V da historia e tivo moito éxito luxando, incluso,  a súa imaxe ó asocialo a un cobrador de impostos. Pero despois de este achádeo poderemos restituír a súa memoria e como lle pasou a outros revolucionarios facelo reencarnarse en camisola. O que despois queirades ou non aprender de el , é cousa vosa.



 ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hasta no hace mucho los orígenes de los peliqueiros, cigarróns y pantallas eran inciertos, había teorías que hablaban de ritos prehistóricos o representaciones de cobradores de impuestos, pero un descubrimiento reciente por fin aporta luz a tanto misterio. Entre cajas de cartón y envuelto en periódicos y bolsas de supermercado en una esquina de un garaje de una casa del lugar de Arcucelos, investigadores, aprovechando el tempo libre que les deja el paro, encontraron y sometieron a una meticulosa investigación un manuscrito ilustrado de un historiador medieval prácticamente desconocido. Este manuscrito firmado por Alan De Moure da un giro a la cultura y tradición entroidística galaica. En el narra la historia de un héroe anónimo, conocido por los paisanos de la época como V, "V de Vareada". Un hombre o mujer anónimo, el sexo es desconocido, que después de ser pisoteado y  humillado por los estamentos dominantes de la época se dedicó a recorrer nuestras tierras azotando a señores feudales, hidalgos, caballeros, obispos e incluso monarcas. Alan De Moure cuenta que el fin de V fue incierto. Una de las teorías que expone sostiene que pudo morir en el incendio de un castillo que un siglo después serviría de inspiración para las "Revoltas Irmandiñas". Su osadía y burla al poder fue tal que ejercía una gran fascinación para el pueblo incluso después de su desaparición. De Moure reproduce la única frase de V que quedó registrada para la posteridad y que viajó de boca en boca entre las gentes de la época  "Bajo esta máscara hay algo más que carne y hueso, bajo esta máscara hay unos ideales, arzobispo, y los ideales son a prueba de lanzas." Después de su muerte el poder puso todo o su empeño en borrar a V de la historia y tuvo mucho éxito manchando, incluso,  su imagen al asociarlo a un cobrador de impuestos. Pero después de este hallazgo podremos restituir así su memoria y como le pasó a otros revolucionarios hacerlo reencarnarse en camiseta. Lo que después queráis o no aprender de él ,es cosa vuestra.

Entroido is coming ou Homenaxe a Joel-Peter Witkin



Despois de dous meses desaparecida do mapa reincorpórome ó disparate gráfico de novo, e non, non estiven de parranda se non preparando unha sorpresiña que próximamente podereivos ofrecer, con sorteo incluido.
E quería voltar ca festa favorita de tódolos meus queridos disfuncionais, o Entroido, e facelo cunha homenaxe a un dos meus fotógrafos favoritos, Joel-Peter Witkin alias "o tío chungo que fai fotos con cadáveres". Ainda que as miñas queridas veganas vanme correr a hostia viva. Non sexades moi duras, xa coñecedes o gusto que teño polo macabro e ver eses escaparates con cacholas disfrazadas é superior a min, é tan perturbador, siniestro e de mal gusto que non podo evitar rir cada vez que as vexo. Son así de chunga, xa me coñecedes. ¿A que veñen tantas explicacións? preguntarédesvos, pois que non quero que se me enfaden e me deixen de cociñar esas delicias cheas de cousas que nin sei pronunciar (o culmen da sofisticación na miña cociña é botar piñons e comer nun plato no canto de facelo directamente da lata).
En resumo, preparádevos que o Entroido xa está chegando e imos ter uns días polo menos para desfogar de toda esta cicloxénese explosivofascistoide e corrupta que nos asolaga.
E lembrade: sede malas, políticamente incorrectas , cáusticas e irreverentes que así estades máis ghuapas.


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Después de dos meses desaparecida del mapa me reincorporo al disparate gráfico de nuevo, y no, no estaba de parranda si no preparando una sorpresita que próximamente  os podré ofrecer , con sorteo incluido.

Y quería volver con la fiesta favorita de todos mis queridos disfuncionales, el Carnaval, y hacerlo con un homenaje a uno de mis fotógrafos favoritos: Joel-Peter Witkin alias "el tío chungo que hace fotos con cadáveres". Aunque mis queridas veganas me van a correr a hostia viva. No seáis muy duras, ya conocéis el gusto que tengo por lo macabro y ver esos escaparates con cabezas disfrazadas es superior a mí,  es tan perturbador, siniestro y de mal gusto que no puedo evitar reírme cada vez que las veo. Soy así de chunga, ya me conocéis. ¿A qué vienen tantas explicaciones? os preguntareis, pues que no quiero que se me enfaden y dejen de cocinarme esas delicias llenas de cosas que no sé ni pronunciar (el culmen de la sofisticación en mi cocina es echar piñones y comer en un plato en vez de hacerlo directamente de la lata).

En resumen, preparaos que el Carnaval ya está llegando y vamos a tener unos días por lo menos para desfogarnos de toda esta ciclogénesis explosivofascistoide y corrupta que nos inunda.
Y recordad: sed malos, políticamente incorrectos, cáusticos e irreverentes que así estáis más guapos.
 





"Sexa pozas" or "From Galiza with love"



This post, which is so abnormal make sense, although at first sight it doesn´t . Months later after creating the blog, I began to see that the word "sexa pozas" popped up more frequently at search keywords statistics.) I didn´t care about it in the beginning, but when it became more and more frequently it started to feed my curiosity so I decided that it was time to take matters in my own hands. By using my detective skills to find out what is going on, detective skills with which I can't find the car keys normally . I googled "Sexa pozas" on google images and I got a lot of spicy pics. Mmmm, I thought so. Seeing most of those web´s domains (.lv / Latvia) and struggling with the translator, I have the imagination that a few Latvians desperate in their search for meat and sexy pics come across a drawing blog. So for those clueless guys I dedicate a poem of our dear enfant terrible  Deleit. E. Milkmalker, "multiaddict", curb crawling and died in pathetic circumstances as every poet must do.


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


Este post tan anormal tiene un sentido, aunque a primera vista no lo parezca, meses después de abrir el blog comencé a ver en las palabras claves de búsqueda que aparecía este extraño binomio: "Sexa pozas", al principio no le di mucha importancia, pero cuando se convirtió en una constante y la curiosidad comenzó a comerme por dentro decidí que había llegado el momento de tomar cartas en el asunto. Poniendo a prueba mis dotes detectivescas con las que no consigo ni encontrar las llaves del coche la mayoría de los días, hice unas búsquedas con "Sexa pozas" en el google imágenes y recibí a cambio un lote de imágenes picantonas. Umm, ya me parecía. Viendo los dominios de la mayoría (.lv / Letonia) y peleándome un poco con el traductor, no puedo dejar de imaginar a unos cuantos letones decepcionados en la búsqueda de carne y posturas picaruelas y topándose de pronto con un insulso blog de dibujitos. Así que a esos despistados les dejo un poema de nuestro querido autor maldito Deleit. E. Milkmalker, politoxicómano, putero y muerto en patéticas circunstancias como debe de hacer todo poeta que se precie.






The illustration is dedicated to that only person that occasionally visit  the blog from Russia (with love, I guess) putting ...  ejem,  searching this blog at Yandex.  I don´t know if she or he does  it for pleasure or it's work (because Russians spammers, my dear friends, work a lot!). My dear friend or spammer, I will dedicate to you the only "Sexa pozas" that I have been practicing  since years.
Spasiva tovarich
 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
La ilustración va dedicada a la única persona que de vez en cuando entra desde Rusia (con amor, supongo) poniendo el nombre este blog en el Yandex. Aún no se si es por gusto o por trabajo (porque los spammers rusos, amigos, trabajan de cojones). Querido amigo o spammer, a ti te dedico la única "Sexa pozas" que practico desde hace unos años. 
Spasiva tovarich




Este post foi posible gracias a:
O noso querido poeta Deleit. E. Milkmalker
E a axuda cas linguas extranxeiras de Sander.