Mostrando entradas con la etiqueta Galiza. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Galiza. Mostrar todas las entradas

Entroido is coming ou Homenaxe a Joel-Peter Witkin



Despois de dous meses desaparecida do mapa reincorpórome ó disparate gráfico de novo, e non, non estiven de parranda se non preparando unha sorpresiña que próximamente podereivos ofrecer, con sorteo incluido.
E quería voltar ca festa favorita de tódolos meus queridos disfuncionais, o Entroido, e facelo cunha homenaxe a un dos meus fotógrafos favoritos, Joel-Peter Witkin alias "o tío chungo que fai fotos con cadáveres". Ainda que as miñas queridas veganas vanme correr a hostia viva. Non sexades moi duras, xa coñecedes o gusto que teño polo macabro e ver eses escaparates con cacholas disfrazadas é superior a min, é tan perturbador, siniestro e de mal gusto que non podo evitar rir cada vez que as vexo. Son así de chunga, xa me coñecedes. ¿A que veñen tantas explicacións? preguntarédesvos, pois que non quero que se me enfaden e me deixen de cociñar esas delicias cheas de cousas que nin sei pronunciar (o culmen da sofisticación na miña cociña é botar piñons e comer nun plato no canto de facelo directamente da lata).
En resumo, preparádevos que o Entroido xa está chegando e imos ter uns días polo menos para desfogar de toda esta cicloxénese explosivofascistoide e corrupta que nos asolaga.
E lembrade: sede malas, políticamente incorrectas , cáusticas e irreverentes que así estades máis ghuapas.


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



Después de dos meses desaparecida del mapa me reincorporo al disparate gráfico de nuevo, y no, no estaba de parranda si no preparando una sorpresita que próximamente  os podré ofrecer , con sorteo incluido.

Y quería volver con la fiesta favorita de todos mis queridos disfuncionales, el Carnaval, y hacerlo con un homenaje a uno de mis fotógrafos favoritos: Joel-Peter Witkin alias "el tío chungo que hace fotos con cadáveres". Aunque mis queridas veganas me van a correr a hostia viva. No seáis muy duras, ya conocéis el gusto que tengo por lo macabro y ver esos escaparates con cabezas disfrazadas es superior a mí,  es tan perturbador, siniestro y de mal gusto que no puedo evitar reírme cada vez que las veo. Soy así de chunga, ya me conocéis. ¿A qué vienen tantas explicaciones? os preguntareis, pues que no quiero que se me enfaden y dejen de cocinarme esas delicias llenas de cosas que no sé ni pronunciar (el culmen de la sofisticación en mi cocina es echar piñones y comer en un plato en vez de hacerlo directamente de la lata).

En resumen, preparaos que el Carnaval ya está llegando y vamos a tener unos días por lo menos para desfogarnos de toda esta ciclogénesis explosivofascistoide y corrupta que nos inunda.
Y recordad: sed malos, políticamente incorrectos, cáusticos e irreverentes que así estáis más guapos.
 





Malo será





Din os tópicos que os galegos son pesimistas, pero están ben equivocados, ás veces os galegos manteñen un optimismo raiando no patolóxico e intentan exorcizar as desgracias cun "Malo será", cando este optimismo deriva en enfermidade perdemos o contacto ca realidade é entón cando nos mexan porriba e de regalo certos supermercados véndennos a moto. Esta cutretira está adicada a certa cadea de supermercados que rima con canis e que quixo facer algo tan emotivo e "animar" tanto ó consumidor que obrigoume a botar man do Primperán. Vivamos como lelos, amighos, que malo será que isto non se solucione por arte de maxia.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Dicen los tópicos que los gallegos son pesimistas, pero están muy equivocados, a veces los gallegos mantienen un optimismo rayando en  lo patológico e intentan exorcizar las desgracias con un  "Malo será", cuando este optimismo deriva en enfermedad perdemos el contacto con la realidad y es entonces cuando nos mean por encima y de regalo ciertos supermercados nos venden la moto. Esta cutretira está dedicada a cierta cadena de supermercados que rima con canis y que quiso hacer algo tan emotivo y "animar" tanto al consumidor que me ha obligado a echar mano del Primperán.  Vivamos como lelos, amigos, que malo será que esto no se solucione por arte de magia.



Postais para a diáspora VI

























¿Quén quere unha parada de bus siesa e pouco funcional? Ninghén.
Ikea inventouna un galego, "Redecora tu vila"

PD: Adicado a Orelí (http://orelinea.wordpress.com/) que axudoume a non perder a perspectiva ;-P

Postais para a diáspora V

 

Nesta casa saben que o que funciona para espantar a unha adolescente val tamén para un estorniño. O tuning dos espantallos nesta terra merece toda unha tesis.

Postais para a diáspora I



Primeira postal da serie, feita a posta para que os amighos e familia que están na diáspora non perdan a morriña e volvan estas vacacións a comer pulpo a grella na Tulla ;-)