Mostrando entradas con la etiqueta a galiza inventada. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta a galiza inventada. Mostrar todas las entradas

Os piratas de Ruxide





Hoxe vouvos falar, amigos do carretillo do misterio, dunha realidade deimónica. Conta a lenda da a aldea, xa desaparecida de Ruxide, que neste lugar nunca se xogaba limpo. Entre as familias que a habitaban sempre había lio, estrambóticos movementos de marcos, roubos de colleitas e apocalípticas loitas a gavillo. Disque unha noite pechada apareceu unha vella meiga por Ruxide, cada noite pedía para durmir nunha das casas e en cada casa que paraba, os seus habitantes reclamaban a cambio un mal de ollo para os veciños. Unha mañá bretemosa a vella desapareceu e Ruxide quedou condenada para a eternidade. Condeados a vagar sen rumbo fixo por toda a nosa terra. Sen leiras, sen marcos, sen colleitas... e a toda presa, como alma que leva o demo, desprázanse nos seus hórreos, uns hórreos daimónicos, case humanoides, dos que se serven para abordar a outras aldeas, parroquias, pedanías, vilas enteiras e roubarlles as colleitas, o gando e as cartillas da caixa. Realizan estes ataques cunha rapidez e ferocidade inquietante canto menos, aterrorizando mulleres, nenos e milhomes ben machotes. Os veciños de Ruxide, tocados sen remedio polo misterio, xa non guerrean entre eles, agora están condeados a loitar xuntos contra o mundo.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hoy os voy a hablar, amigos del carretillo del misterio, de una realidad deimónica. Cuenta la leyenda de la aldea, ya desaparecida de Ruxide, que en este lugar nunca se jugaba limpio. Entre las familias que la habitaban siempre había lío, estrambóticos movimientos de "marcos" (mojón, hito, linde, señal que divide dos heredades normalmente en forma de pedrusco con vida propia), robos de cosechas y apocalípticas luchas a hoz. Se dice que una noche cerrada apareció una vieja bruja por Ruxide, cada noche pedía alojamiento en una de las casas y en cada casa en la que se quedaba, sus habitantes le reclamaban a cambio un mal de ojo para los vecinos. Una mañana  brumosa la vieja desapareció y Ruxide quedó condenada para la eternidad. Condenados a vagar sin rumbo fijo por toda nuestra tierra. Sin tierras, sin lindes, sin cosechas... y a toda prisa, como alma que lleva el diablo, se desplazan en sus hórreos, unos hórreos daimónicos, casi humanoides, de los que se sirven para abordar a otras aldeas, parroquias, pedanías, villas enteras y robarles las cosechas, el ganado y las cartillas de la caja de ahorros. Realizan estos ataques con una rapidez y ferocidad inquietante cuanto menos, aterrorizando mujeres, niños y "milhomes" (apodo que se da al hombre pequeño que se las echa jactanciosamente de brabucón.) muy machotes. Los vecinos de Ruxide, tocados sin remedio por el misterio, ya no guerrean entre ellos, ahora están condenados a luchar juntos contra el mundo.

O entrañable home dos verdes






Os avistamentos do  Entrañable home dos verdes ou "Verdi" vense producindo dende tempos inmemoriais, contando con rexistros ben antigos, incluída algunha mención no famoso Códice Calixtino. Ainda que dende hai unhas décadas os casos de contacto con este ser volvéronse cada vez mais insólitos e anómalos. As teorías que barallan criptozoólogos recoñecidos é que esta especie probablemente xa estea extinta coincidindo a súa decadencia cas políticas de subvención de monocultivos de eucalipto, vagas de incendios, desaparición das especies autóctonas e aparicións de hordas de domingueiros con quads trepavalos e escaghallaterróns.

Este ser tímido e herbáceo, cuio único depredador eran herbívoros tal que vacas, ovellas e algún campista vegano, aliméntase de bosta e auga, defecando en outono cogumelos diversos.

Se ainda sabedes de algún lugar libre de eucaliptos, pirómanos, especuladores e trepaterróns, con sorte, paciencia e sixilo ainda poderedes atoparvos con unha destas rarezas marabillosas da natureza, pero non vos molestedes en quitarlle fotos pois sempre, sempre saen desenfocados.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------

Los avistamientos del Entrañable hombre de los verdes o "Verdi" se vienen produciendo desde tiempos inmemoriales, contando con registros muy antiguos, incluida alguna mención en el famoso Códice Calixtino. Aunque desde hace unas décadas los casos de contacto con este ser se volvieron cada vez más insólitos y anómalos. Las teorías que barajan criptozoólogos reconocidos es que esta especie probablemente ya esté extinta coincidiendo su decadencia con las políticas de subvención de monocultivos de eucalipto, olas de incendios, desaparición de las especies autóctonas y apariciones de hordas de domingueros con quads pisamuros y destripaterrones.

Este ser tímido y herbáceo, cuyo único depredador eran herbívoros tal que vacas, ovejas y algún campista vegano, se alimenta de bosta y agua, defecando en otoño setas diversas.

Si aun sabéis de algún lugar libre de eucaliptos, pirómanos, especuladores y destripaterrones, con suerte, paciencia y sigilo aun podréis encontraros con una de estas rarezas maravillosas de la naturaleza, pero no os molestáis en sacarle fotos pues siempre, siempre salen desenfocados.